Mijn pijn schreef
het verhaal.
Ik ben nu de vrouw
die het draagt.
Er was een tijd waarin ik dacht dat liefde betekende dat ik me moest aanpassen, net zolang tot ik liefde verdiende. Dat ik beschikbaar moest zijn. Rekening moest houden. Moest wachten. Meebewegen. Geven. Nog meer geven. Tot mijn eigen beker leeg was.
En langzaam gebeurde precies dat.
Ik verloor mezelf in agenda's die niet van mij waren. In energie die niet meer stroomde. In constant afstemmen op anderen, terwijl er iets diep binnenin mijn eigen lichaam steeds harder begon te fluisteren:
"Maar waar ben jij gebleven?"
De afgelopen maanden voelde ik het steeds sterker. Alsof bijna mijn hele lichaam al richting een nieuwe versie van mezelf bewoog… terwijl één voet nog vastzat in het oude.
Oude patronen.
Oude rollen.
Oude manieren van liefhebben.
De versie van mezelf die dacht dat ze pas waardevol was als ze bleef dragen. Blijven zorgen. Blijven geven.
Totdat ik een paar dagen geleden de moeilijkste keuze maakte van allemaal.
Ik liet iemand los om wie ik veel gaf.
En eerlijk? Dat deed pijn.
Niet alles hoeft slecht te zijn geweest om het toch niet meer passend te laten zijn. Soms groei je simpelweg uit een plek waar je jezelf steeds kleiner moest maken om verbonden te blijven.
Ik ga deze persoon missen. Dat weet ik nu al.
Maar tegelijk gebeurde er iets anders. Alsof mijn borstkas weer iets meer open kon. Alsof er letterlijk meer ademruimte kwam.
Ik hoef mezelf niet meer leeg te geven om liefde te verdienen.
En misschien is dat wel waar mijn hele verhaal altijd over ging.
Niet alleen over trauma.
Niet alleen over heling.
Niet alleen over overleven.
Maar over thuiskomen bij mezelf.
Over durven zeggen:
Ik mag er óók zijn.
Niet alleen als verzorger.
Niet alleen als veilige plek voor anderen.
Niet alleen als degene die alles opvangt.
Maar gewoon… als vrouw. Als mens. Met gezonde grenzen. Met dromen. Met ruimte. Met een eigen richting.
Vandaag gaat mijn website live. Alles waar ik zo lang aan gebouwd heb, komt eindelijk samen.
En nee, ik verwacht niet dat vanaf die dag ineens alles perfect zal zijn. Maar ik voel wel dat er iets verschoven is.
Alsof ik niet langer bouw vanuit leegte, of om mijzelf te bewijzen, maar langzaam leer bouwen vanuit een beker die gevuld is. En alles wat ik een ander kan geven, komt vanuit mijn beker die overvloeit.
En misschien is dát de echte transformatie.
Niet harder werken.
Niet meer bewijzen.
Maar leren ontvangen zonder mezelf kwijt te raken.
Want een beker die altijd leegstroomt, kan uiteindelijk niemand meer voeden.
En dus kies ik nu anders.
Ik sta op mijn verhaal. Ik ben trots op wie ik ben.
Daarmee kies ik tegelijk voor rust.
Voor ruimte.
Voor adem.
Voor mezelf.
Want ook IK mag er zijn.
— Anviksha